Tattvodyota

तत्त्वोद्योतम्

सर्वत्राखलिसच्छक्तिः स्वतन्त्रोऽशेषदर्शनः। नित्यातादृशचिच्चेत्ययन्तेष्टो नो रमापतिः

विमतो भिन्नो मुक्तत्वात्, यदित्थं तत्तथा, यथा सम्प्रतिपन्नः।

न च भेदे विकल्पो युज्यते ।

अनिर्वचनीयस्य सर्वत्राप्रसिद्धत्वादेव ।

शशविषाणं गोविषाणं वोच्यत इतिवत् ।

न चानिर्वचनीये किञ्चिन्मानम् ।

मिथ्याशब्दोऽनिर्वचनीयं वदतीत्यत्र च ।

अनुमानस्य चाप्रसिद्धविशेषणः पक्षः ।

न च धूमत्ववत् मिथ्यात्वमित्युभयसम्प्रतिपन्नं सामान्यमस्ति ।

न च बाष्पारोपितधूमेन धूमवत्त्वं व्यभिचरति ।

न च भावाभावविलिक्षणं क्वचिदागमो वक्ति ।

‘नासदासीन्नो सदासीत् तदानीं नासीद्रजो नो व्योमापरो यत्’(ऋ.१०.१२९.१) इत्यत्र च ।

पारिशेष्येणानिर्वचनीयत्वाङ्गीकारे ‘आनीदवातं स्वधया तदेकम्’(ऋ.१०.१२९.२) इति तदानीं परिशिष्टत्वाद् ब्रह्मण एवानिर्वचनीयत्वं स्यात् ।

‘मूर्तं सदिति सम्प्रोक्तम् अमूर्तमसदुच्यते । मूर्तामूर्तेतरद्ब्रह्म न सत्तन्नासदुच्यते ॥’ इति पैङ्गिश्रुतिः ।

‘यदन्यद्वायोश्चान्तरिक्षाच्चैतत्सत्’ इति माध्यन्दिनश्रुतिः (माध्यन्दिनायनश्रुतिः)।

‘अद्भुतत्वादनिर्वाच्यं ब्रह्म चिच्चेत्यमेव च ।

अचिन्त्यं तत एवैतद्

अतर्क्याज्ञेयमेव च ॥

ऋगतावितिधातोस्तु पूर्वावगतवत् सदा ।

स्थितेः, ‘ब्रह्मर्तम्’इत्युक्तमनृतं परिणामतः ॥

प्रकृतिप्राकृतं प्रोक्तम्

असत्तदशुभत्वतः ।

असतां बुद्धिगम्यत्वाद् असत्यमिति चोच्यते ॥

नियमेन बहिश्चित्तास्तेसन्तो ब्रह्मणि स्थिताः ।

विश्वं सत्यं

वशे विष्णोः

नित्यमेव

प्रवाहतः ॥

न क्वाप्यनीदृशं विश्वं

तत्तत्कालानुसारतः ।

असत्यमप्रतिष्ठं ते जगदाहुरनीश्वरम् ॥ त आसुरा

स्वयं नष्टा जगतः क्षयकारिणः ॥’ इत्यादि व्यासस्मृतौ ।

‘असत्यमप्रतिष्ठं ते जगदाहुरनीश्वरम् ।

अपरस्परसम्भूतं किमन्यत् कामहैतुकम् ॥

एतां दृष्टिमवष्टभ्य नष्टात्मानोल्पबुद्धयः ।

प्रभवन्त्युग्रकर्माणः क्षयाय जगतोऽहिताः ॥’(भ.गी.१६.८,९) इत्यादि च गीतासु ।

‘विश्वं सत्यं मघवाना युवोरिदापश्च न प्रमिनन्ति व्रतं वाम् ।’ (ऋ.सं.२.२४.१२)

‘प्रघान्वस्य महतो महानि सत्या सत्यस्य करणानि वोचम्’ (ऋ.सं.२.१५.१)

‘सत्यः सो अस्य महिमा गृणे शवो यज्ञेषु विप्ररातज्ये’(ऋ.सं.८.३.४)

‘कविर्मनीषी परिभूः स्वयम्भूर्याथातथ्यतोऽर्थान् व्यदधात् शाश्वतीभ्यः समाभ्यः’ (ईशावास्य.८) इत्यादि श्रुतिभ्यश्च ।

न चार्थापत्त्यानिर्वचनीयसिद्धिः ।

असतः प्रतीतिं विनासद्वैलक्ष्ण्यज्ञानानुपपत्तेः ।

न च ‘बाध्यं जगद्’ इत्यत्र किञ्चिन्मानम् ।

बाध्यत्वमपि हि तेषां मिथ्या ।

तस्य च मिथ्यात्वेऽबाध्यत्वमेव सत्यं स्यात् ।

सद्वलिक्षणत्वं च सज्जातिविलक्षणत्वम्, सन्मात्रविलक्षणत्वं वा ।

जात्यङ्गीकारे सद्बहुत्वम् ।

सन्मात्रविलक्षणत्वं चेत् सिद्धसाधनता ।

ब्रह्मवैलक्षण्याङ्गीकारात् ।

न च कयापि युक्त्या मानेन वा भेदनिराकरणं भवति ।

अङ्गीक्रियमाणत्वात् ।

अनिर्वचनीयासिद्धेश्च ।

सद्वलिक्षणत्वमसद्वलिक्षणत्वं च मिथ्येत्यवलिक्षणत्वमेव सत्यं स्यात् ।

एवमेव हेत्वादिष्वपि विकल्पो निराकरणीयः ।

दृश्यत्वानुमानेष्वपि एते एव दोषाः ।

आत्मनोऽपि दृश्यत्वादनैकान्तिकता च ।

न चात्मनो दृक्कर्मत्वं विना तज्ज्ञानत्वम् ।

तदज्ञाननिवृत्तिश्च तेन भवति ।

न च तदाकारम् ।

अतद्विषयत्वादेव ।

तद्विषयत्वमेव हि तदाकारत्वम् ।

न हि ज्ञानज्ञेययोरेकाऽकारता ।

न ह्यज्ञानस्य घटाश्रयत्वं ब्रह्माश्रयत्वं वाऽस्ति ।

पुङ्गतमेव हि तमः

ज्ञानेन निवर्तते ।

विषयाऽश्रयं चेदज्ञानं निवर्तते तर्ह्येकेन ज्ञातस्य घटस्यान्यैरज्ञातत्वं न स्यात् ।

अतद्विषयज्ञानेन तदज्ञाननिवृत्तौ घटज्ञानेनापि निवर्तेत ।

अविषयत्वादेव तस्य ज्ञानत्वं न स्याद् घटवत् ।

जडत्वं चाप्रमातृत्वमेव ।

न च प्रमातृत्वमात्मनस्तैरङ्गीक्रियते ।

अतस्तदप्यनैकान्तिकम् ।

मिथ्याप्रमातृत्वं चानिर्वचनीयनिरासादेव निरस्तम् ।

यदि जडत्वं नामाप्रकाशत्वं तदप्यात्मनः स्वविषयप्रकाशत्वाभावात् परविषयप्रकाशत्वाभावाच्च अनैकान्तिकमेव ।

स्वविषयत्वं हि कर्तृकर्मविरोधात् तैर्नाङ्गीक्रियते ।

मिथ्याभूतपरविषयत्वं चानिर्वचनीयनिरासादेव निरस्तम् ।

विषयवर्जितः प्रकाश एव न भवति घटवत् ।

तत्प्रमाणाभावात् ।

देशतः कालतः परिच्छिन्नत्वं प्रकृतिकालादिष्वभावात् भागासिद्धम् ।

वस्तुतः परिच्छिन्नत्वमात्मनोऽपि भेदाङ्गीकारादनैकान्तिकम् ।

प्रत्यक्षबाधितञ्च जगन्मिथ्यात्वम् ।

सदिति प्रतीयमानत्वात् ।

न च प्रत्यक्षसिद्धमन्येन केनापि बाध्यं दृष्टम् ।

चन्द्रप्रादेशत्वादिविषयं तु दूरस्थत्वादिदोषयुक्तत्वात् अपटु ।

न च जगत्प्रत्यक्षस्यापटुत्वे किञ्चिन्मानम् ।

न च जगतोऽज्ञानजन्यत्वे किञ्चिन्मानम् ।

‘न च मायाविना माया दृश्यते विश्वमीश्वरः । सदा पश्यति तेनेदं न मायेत्यवधार्यताम् ॥

अपरोक्षदृशो मिथ्यादर्शनं न क्वचिद्भवेत् । सर्वापरोक्षविद्विष्णुर्विश्वदृक्तन्न तन्मृषा ॥’इति ब्रह्माण्डे ॥

‘ईशोनीशो जगन्मिथ्या न पूज्यो गुरुरित्यपि । एक आत्मा परब्रह्मभावो मुक्तिरिति ह्यपि ॥

एवमादि विरुद्धानि वचनान्यथ युक्तयः । प्रमाणैर्बहुभिः ज्ञेया आभासा इति वैदिकैः ॥

वेदवेदानुसारेषु विरोघेन्यार्थकल्पना । इतराणि विरुद्धानि प्रलम्भभ्रमजान्यपि ॥’इति व्यासस्मृतिः ॥

‘नासतो दृष्टत्वात्’ (ब्रह्मसूत्रम् - २.२.२६), ‘नाभाव उपलब्धेः’ (ब्रह्मसूत्रम् -२.२.२८),‘वैधर्म्याच्च न स्वप्नादिवत्’ (ब्रह्मसूत्रम् - २.२.२९)इत्यादि भगवद्वचनेनापि निरस्ताः ।

न च शून्यवादिसकाशात् वैलक्षण्यं मायावादिनः ।

व्यावहारिकसत्वस्य तेनाप्यङ्गीकारात् ।

‘सत्यं तु द्विविधं प्रोक्तं सांवृतं पारमार्थिकम् ।

सांवृतं व्यावहार्यं स्यान्निवृत्तौ पारमार्थिकम् ॥

विचार्यमाणे नो सत्त्वं सत्त्वं चापि प्रतीयते । यस्य तत्सांवृतं ज्ञेयं

व्यवहारपदञ्च यत् ॥’इत्यादिना ।

न च निर्विशेषब्रह्मवादिनः शून्यात् कश्चित् विशेषस्तस्य ।

‘निर्विशेषं स्वयं भातं निर्लेपमजरामरम् । शून्यं तत्त्वम्

अविज्ञेयं

मनोवाचामगोचरम् ॥

जाड्यसंवृतिदुःखान्तपूर्वदोषविरोधि यत् ।

नित्यभावनया भातं तद्भावं योगिनं नयेत् ॥

भावार्थप्रतियोगित्वं भावत्वं वा न तत्त्वतः ।

विश्वाकारं च संवृत्त्या यस्य तत्पदमक्षयम् ॥’ इत्यादि तद्वचः ।

‘अनृतजडविरोधिरूपमन्तत्रयमलबन्धनदुःखताविरुद्धम्’ इति च मायावादी

‘नास्य सत्त्वमसत्त्वं वा न दोषो गुण एव वा । हेयोपादेयरहितं तच्छून्यं पदमक्षयम् ॥’ इति च शून्यवादी ।

सत्त्वादयो धर्माः परमार्थतो मायावादिनाऽपि नाङ्गीक्रियन्ते ।

सर्वविशेषविनिर्मुक्तत्वाङ्गीकारात् ।

‘अवाच्यं सर्वशब्दैस्तल्लक्ष्यते चाखिलैः पदैः । अज्ञेयं ज्ञानलक्ष्यं च तच्छून्यं पदमक्षयम् ॥’ इति (च) शून्यवादी ।

न चाखण्डत्वेन कश्चिद्विशेषः ।

‘यदखण्डपदं लक्ष्यं सर्वैरपि विशेषणैः । सर्वैर्विशेषणैर्मुक्तं तच्छून्यं पदमक्षयम् ॥’ इति च शून्यवादी ।

एवमेव मायावादिराद्धान्तः ।

न च मायावादिनो भावत्वं नाम धर्मः । न च शून्यवादिनः शून्यत्वं नाम धर्मः ।

‘मय्यनन्तगुणेनन्ते गुणतोनन्तविग्रहे । यदासीत् तत एवाद्यः स्वयम्भूः समभूदजः ॥’(भाग.६.४.४८)

‘उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः । यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः’ इति भगवद्राद्धान्तः ।(भ.गी.२४.१७)

‘पराऽस्य शक्तिर्विविधैव श्रूयते स्वाभाविकी ज्ञानबलक्रिया च’(श्वेत.उ.६.८) इत्यादि श्रुतिः ।

प्रकृष्टप्रकाशश्चन्द्रः इत्यादिषु प्रकृष्टत्वादिविशेषणानि सन्त्येवेति न तत्साम्यम् ।

अनित्यदेशकालसम्बन्धित्वस्य सत्त्वात्, न ‘सोऽयं देवदत्तः’ इत्याद्युपमा च ।

देवदत्तादिस्वरूपमात्रस्य सिद्धत्वान्न स्वरूपमात्रे प्रश्नः ।

नक्षत्राऽदिव्यतिरेकमात्रस्यापि सिद्धत्वान्न व्यतिरेकमात्रे ।

अन्यथा प्रश्नस्यैवासम्भवात् ।

अतः ‘कैर्विशेषणैर्विशिष्टः?’ इति प्रश्ने ‘प्रकृष्टप्रकाशतद्देशकालादिविशिष्ट’ एव वाक्यार्थः ।

अङ्गीक्रियमाणत्वाद्विशिष्टादेः, अनिर्वचनीयाभावाच्च सत्यत्वञ्च सिद्धम् ।

दृष्टस्य वस्तुनो बलवद्दृष्टिं विना नान्यद्बाधकमिति दुर्घटत्वे सुघटत्वे वा नानिर्वचनीयसिद्धिः ।

सर्ववैलक्षण्याङ्गीकारात् दुर्घटमपि ब्रह्म प्रमाणादङ्गीक्रियत एव ।

जगतो भिन्नमभिन्नम्, भिन्नाभिन्नं वा इत्यादिविकल्पस्तत्रापि युज्यते ।

भिन्नं चेद्भेदादिविशिष्टाच्छुद्धं भिन्नमभिन्नं वा इत्याद्यनवस्था ।

अभिन्नं चेन्मिथ्यारूपेण जगता ब्रह्मापि मिथ्यैव स्यात् ।

भिन्नाभिन्नं चेद्दोषद्वयमपि ।

उभयवलिक्षणं चेदनिर्वचनीयत्वं ब्रह्मण एवापतितम् ।

यद्येवमपि नानिर्वचनीयत्वं ब्रह्मणस्तर्हि जगतोऽपि न स्यात् ।

‘विश्वं सत्यम्’ इत्यादिवचनमत्राप्युक्तम् ।

‘न सत्तन्नासदुच्यते’,‘असद्वा इदमग्र आसीत्’, ‘नासदासीन्नो सदासीत् तदानीम्’ इत्यादि ब्रह्मणोऽपि मिथ्यात्वे प्रमाणमस्ति ।

न हि दृष्टेर्बलवत् किञ्चित्प्रमाणम् ।

न हि युक्तिपराजितोऽपि क्षुधितो नान्नमत्ति ।

बलवद्दृष्ट्यबाधे ।

न चान्नत्वे दुर्घटे तस्यानन्नत्वं भवति ।

दृष्ट्यबाधितदृष्टस्य ।

न चान्नानन्नवैलक्षण्यमनुभूयते ।

न च तथा व्यवहारः ।

न च तत्र किञ्चिन्मानम् ।

अतो विशिष्टादिनिराकरणयुक्तीनामपि विशिष्टाद्यपेक्षत्वात् जात्युत्तरमिति न युक्तिबाधाऽपि ।

अतो निखिलगुणगणाढ्यमेव ब्रह्म श्रुत्यभिप्रेतम् ।

अनिर्वचनीयासिद्धेरेवानुमानस्याप्यसिद्धिः ।

वाचरम्भणं विविधप्रकारः ।

नाम धेयम् नित्यं धार्यं नाम मृत्तिकेत्यादि वैदिकमेव

इत्येतद् वचनं सत्यमिति श्रुत्यर्थः।

अनित्यत्वात् साङ्केतिकं नामाप्रधानं नित्यत्वात् मृत्तिकादिनामैव प्रधानम् ।

प्रधानज्ञानादप्रधानं ज्ञातार्थमिव भवति ।

एवं प्रधानस्य परमात्मनो ज्ञानादप्रधानं ज्ञातमिव भवति ।

प्राधान्यज्ञापनार्थमेव सृष्ट्यादिकथनम् ।

‘यथा सोम्य’इत्याद्यपि सादृश्यकथनम् ।

न चैकनखनिकृन्तनविकारः सर्वकार्ष्ण्यायसम् ।

प्रधानपुरुषज्ञानाद् ‘ग्रामो ज्ञातः’ इति व्यपदेशोऽस्ति ।

न हि सत्यज्ञानेन मिथ्याज्ञानं भवति ।

मुक्तामुक्तयोर्भेदाभावे मुक्तस्य संसारः संसारिणो वा मुक्तत्वं स्यात् ।

यद्यज्ञानकृतो भेदस्तर्हीश्वरस्याज्ञानाभावात् संसारिणैक्यं तेनानुभूयेत ।

ततश्च दुःखित्वं स्यात् ।

‘तान्यहं वेद सर्वाणि न त्वं वेत्थ परन्तप ॥’ (भ.गी ४.५)

‘सुखं दुःखं भवोभावो भयं चाभयमेव च ॥

अहिंसा समता तुष्टिस्तपो दानं यशोऽयशः ।

भवन्ति भावा भूतानां मत्त एव पृथग्विधाः ॥’ (भ.गी १०.४,५ )

‘यस्माद् क्षरमतीतोहमक्षरादपि चोत्तमः । अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रथितः पुरुषोत्तमः ॥’ (भ.गी १५.१८ )इत्यादिनेश्वरेणापि भेदस्यैवानुभूयमानत्वाच्च ।

तत एवाभ्रान्तत्वान्न मुक्तस्यापि भेदनिवृत्तिः ।

न चोपाधिभेदमात्रेणेश्वरस्य दुःखाभावः ।

हस्तपादाद्युपाधिभेदेपि भोक्तुरेकत्वानुभवात् ।

‘उद्यतायुधदोर्दण्डाः पतितास्वशिरोक्षिभिः ।

पश्यन्तः पातयन्ति स्म कबन्धा अप्यरीन् युधि ॥’

इति भारतवचनान्न विश्लेषाद्विशेषः ।

अतोऽनौपाधिकत्वादेव भेदस्य न मुक्तस्येश्वरैक्यम् ।

‘इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः । सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथयन्ति च ॥’ (भ.गी १४.२)

‘यदा पश्यः पश्यते रुक्मवर्णं कर्तारमीशं पुरुषं ब्रह्मयोनिम् ।

तदा विद्वान् पुण्यपापे विधूय निरञ्जनः परमं साम्यमुपैति ॥’ (आथर्वण.४.३.३)

इत्यादिमुक्तभेदवचनेभ्यश्च ।

एवं प्रत्यक्षानुमानागमविरुद्धत्वादभेदविषयवत् प्रतीयमानान्यपि वाक्यानि सादृश्याद्यर्थान्येव योजनीयानि ।

‘विरुद्धवत्प्रतीयन्त आगमा यत्र वै मिथः ।

तत्र दृष्टानुसारेण तेषामर्थोऽन्ववेक्ष्यते ॥’

इति ब्राह्मवचनाच्च ।

भेदाद्यनुभवस्य भ्रान्तित्वाङ्गीकारे तदपलापयुक्तेर्नितरां भ्रान्तित्वाद् भेदाद्यनुभवस्याभ्रान्तित्वमेव भवति ।

परस्परविरुद्धयोरन्यतरनिषेधस्य अन्यतरविधिनान्तरीयकत्वात् ।

एकजीववादपक्षे तन्निष्ठानां मृत्यनन्तरमपि विश्वस्यानिवृत्तत्वात् भेदनिष्ठ एवैकजीव इत्यापतति ।

तस्य च तत्रैवाग्रहान्न कदाचिद्भेदनिवृत्तिरित्यनिवृत्तिरेव भवति ।

न चैकजीवाज्ञानपरिकल्पितास्समस्ता इत्यत्र किञ्चिन्मानम् ।

अतो मुक्तेभ्योऽप्यन्य एव समस्तगुणपरिपूर्णो भगवान् विष्णुरिति सिद्धम् ।

‘ब्रह्मेशानादिभिर्देवैर्यत्प्राप्तुं नैव शक्यते । तद्यत्स्वभावः कैवल्यं स भवान् केवलो हरेः ॥’

‘परो मात्रया तन्वा वृधान न ते महित्वमन्वश्नुवन्ति ।’(ऋ.सं.७.९९)

सत्यचिच्चेत्यपतये मुक्तामुक्तोत्तमाय ते । नमो नारायणायार्यवृन्दवन्दितपद्द्वय ॥

आनन्दतीर्थपुंसिहो मायावादिदितेः सुतान् । विदार्य युक्तिनखरैरप्रतीपोऽभिभासते ॥

पलायध्वं पलायध्वं त्वरया मायिदानवाः । सर्वज्ञहरिरायाति तर्कागमदरारिभृत् ॥

द्रवत द्रवताऽशु मायिनः प्रविशध्वमतन्द्रिता गुहाः । कमलारमणाम्बराश्रयः समुदेत्यखिलज्ञभास्करः ॥

नृहरिः सकलज्ञनामकः समुपैति हि मायिदानवान् । प्रपलायनमत्र तत्क्षमं त्वरया (वो) वसतिर्गुहासु च ॥

जयत्यानन्दतीर्थेष्टदेवता नरकेसरी । विपाटिताज्ञानतमःकपाटात्युरुहुङ्कृतः ॥

जयत्यमितपौरुषः स्वजनतेष्टचिन्तामणिः । अजेशमुखवन्दितो गुणगणार्णवः श्रीपतिः ॥

सर्वज्ञसन्मुनीन्द्रोच्चसन्मनःपङ्कजालयः(पङ्कजाश्रयः) । अजितो जयति श्रीशो रमाबाहुलताश्रयः ॥

इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचितः तत्त्वोद्योतः